Zo die diagnose van de uroloog is niet mis. Prostaat carcinoom dus, met uitzaaiingen naar alle botten in mijn gestel. Vandaar die heftige spierpijnen soms. En wij weten dat nog gewoon aan de ouderdom.
Ouderdom komt met gebreken wordt gezegd, maar is het echt nodig om oude mannen aan prostaatkanker te laten doodgaan ?
Zo wordt je wel in stilstand gezet. Maar stilstand is nooit goed, het gaat in het leven om de beweging.
Nu is er ineens wel tijd, naast de nieuwe hobby van ziekenhuisbezoek, chemokuren, hormoonkuren, apotheekbezoek, huisartsenbezoek, wijkverpleging bezoek, voor het overdenken van de ontwikkelingen in de samenleving en wat er absoluut onlogisch aan besluitvorming is in de tweede en eerste kamer, de politieke arena’s.
Politiek bedrijf je niet op onderbuikgevoelens, niet zonder visie, niet zonder lange termijnplanning. Politieke beslissingen behoren logische beslissingen te zijn gebaseerd op diagnostiek van de maatschappelijke problemen die je wilt oplossen.
Dat is professioneel handelen.
Huisartsen die een diagnose missen, zoals in mijn geval, missen daarmee ook de mogelijkheid om een fysiek probleem, een naderend onheil op te lossen. Zij maken een grove fout, worden aansprakelijk gesteld en komen voor de medisch tuchtrechter. Zich professioneel politieke besluitvormers noemende, kunnen gewoon diagnoses missen. Kunnen besluiten nemen op onderbuik gevoelens. Maken geen analyses van de maatschappelijke problemen. Zien de elkaars tegenwerkende wetten en tegenwerkende handhavers niet. Maken geen logisch beleid, nemen geen logische beslissingen. Daarom blijven we voortdurend zitten met grote maatschappelijke problemen en lopen die ook steeds meer uit de hand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *